اونقدر دوست دارم بشنوی خندت ميگيره

تو نگا ميکني و دلم تو چشمات مي ميره

اونقدر دوست دارم ديوونه بازی ميکنم

کلکم شاکی نشو من تورو رازی ميکنم

قيمت چشماي تو قلب منه اندازه نيست

واسه دوست داشتن تو نيازی به اجازه نيست

اونقدر دوست دارم حوصلتو سر ميبرم

يه روزی نيای بگی ديگه تورو دوست ندارم

ساعت ديدن تو صدای من در نمياد

آره تقصير منه دوست دارم خيلی زياد

اونقدر دوست دارم شماره ها خسته ميشن

تا نهايت ميرنو با چشم تو بسته ميشن

اونقدر دوست درم بشنوی خندت ميگيره

تو نگا ميکنی و دلم تو چشمات ميميره

اونقدر دوست درم ديوونه بازی ميکنم

کلکم شاکی نشو من تورو رازی ميکنم

قيمت چشمای تو قلب منه اندازه نيست

واسه دوس دشتن تو نيازی به اجازه نيست

اونقدر دوست دارم حوصلتو تو سر ميبرم

يه روزی نيای بگی ديگه تورو دوست ندارم

شب ، آنچنان زلال ، که می شد ستاره چید !

دستم به هر ستاره که می خواست می رسید !

نه از فراز بام،

که از پای بوته ها

می شد تو را در آینه هر ستاره دید !

در بیکران دشت

در نیمه های شب

جز من که با خیال تو می گشتم

جز من که در کنار تو ، می سوختم غریب !

تنها ستاره بود که می سوخت

تنها نسیم بود که می گشت

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد ؟

بهشت جاودان آنجاست .

   جهان آنجا و جان آنجاست

گران خواب ابد ، در بستر گلبوي مرگ مهربان ، آنجاست

      سكوت جاوداني پاسدار شهر خاموشي ست .

بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،
شدم آن عاشق ديوانه که بودم
در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم
پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو به من گفتي :
از اين عشق حذر کن!
لحظه اي چند بر اين آب نظر کن
آب ، آئينه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ،‌ که دلت با دگران است!
تا فراموش کني، چندي از اين شهر سفر کن!

با تو گفتم :‌
حذر از عشق؟
ندانم!
سفر از پيش تو؟‌
هرگز نتوانم!

روز اول که دل من به تمناي تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم،
تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم“
باز گفتم که: “ تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم…!

اشکي ازشاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشک در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد که از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه کشيدم
نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه کني ديگر از آن کوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم